Publicatie, kopiëren van (delen van) deze autobiografie
alleen toegestaan na voorafgaande schriftelijke toestemming.
| 1925-1940 Rotterdam.pdf 1940-1943 Oorlogsjaren Rotterdam.pdf 1943-1945 Oorlogsjaren en bevrijding Speulde.pdf 1945-1948 militaire diensttijd.pdf |
||
|
|
||
|
- J.C. van Hunnik , illustrator en portrettekenaar- |
||
|
|
|
|
 |
|
|
|
Klik op één van onderstaande opties om direct naar de juiste plek |
||
|
Op een grijze zaterdag in januari reisde ik af naar Westwoud voor een ontmoeting en kennismaking met Coen van Hunnik. Een week ervoor was ik met het 82-jarige verre familielid in contact gekomen per mail. Toets in 'Google' JC van Hunnik in en je snapt waarom mijn interesse werd gewekt om deze naamgenoot en ver familielid te leren kennen. De prenten en tekeningen op deze pagina zijn door Coen gemaakt en zijn wereldwijd te vinden in de woningen van emigranten of toeristen. Als je een groot deel van zijn creaties bij elkaar wilt zien moet je maar eens gaan kijken op de 'Zaanse Schans' , waar ze in allerlei formaten en verschijningen aan toeristen te koop worden aangeboden. Van te voren natuurlijk een vragenlijst gemaakt om vooral niet te vergeten die dingen te vragen waar je benieuwd naar bent. Hoe zou het worden ? In de stamboom van Coen ter voorbereiding natuurlijk al wat feiten doorgelopen die een beeld vormden waarmee ik op pad ging.. |
De volledige autobiografie over de periode 1925-1948 kun je lezen door aan het begin van deze pagina de hoofdstukken te openen. Je hebt hiervoor Adobe Reader voor nodig. |
|
| Geboren Rotterdammer en als kind daar de oorlog aan den lijve ondergaan. Ik was benieuwd hoe hij die periode had doorgemaakt. Zijn vader, geboren en getogen in Amerongen, was kleermaker geweest. Coen was het vijfde kind van de negen die levend geboren werden, Zijn zusje van negen jaar was in de oorlog overleden. Je gaat er al van uit als je dit weet dat het wel indrukwekkend moet worden. Als je je een beetje probeert voor te stellen hoe zo'n groot gezin in Rotterdam tijdens de oorlogsjaren geleefd moet hebben komen de foto's van de gebombardeerde stad het eerst in je op. Zou Coen dat ook meegemaakt hebben ? Allemaal vragen waar ik die middag verrassend antwoord op zou krijgen. In m'n bagage mijn familiefoto's, m'n camera, iets onder de kurk voor Coen en een tegeltje met één van zijn tekeningen, de kaasmakerij, om te laten signeren. |
|
|
| Nadat ik de Hooiberg gevonden had en op nummer 22 aanbelde opende een vriendelijk kijkende man die er op het eerste gezicht ontzettend kwiek en fit uitzag de deur. Het welkom was hartelijk en spontaan. Coen wilde meteen al dat ik hem met jij aansprak. Het koste me moeite en de keren dat het toch nog 'U' werd heb ik maar niet meer geteld. Een eerste blik door de woonkamer gaf al direct een stuk herkenning. Natuurlijk in allerlei vormen illustraties van Coen. Geen moment van aarzeling of verkenning, we zaten meteen diep in gesprek en de vragenlijst bleef liggen, hij was echt overbodig. Over en weer wisselden we onze 'familiegeschiedenis' uit en constateerden dat in onze beide gezichten toch wel overeenkomstige familietrekken waren te zien. Coen nam me mee naar boven waar op een slaapkamer veel van zijn materiaal opgeslagen was. 'Zoek maar uit wat je leuk vindt !' |
 |
|
| Ik voelde me klein bij zo'n groots mens.Trots liet Coen me vervolgens een schilderij zien van zijn vader Jan. De vraag die ik opgeschreven had 'waar komt het creatieve talent vandaan ?, was beantwoord. Johannes Coenraad van Hunnik groeide op in een eenvoudig gezin. Zijn eerste herinneringen gaan terug naar het begin van 30-er jaren, de crisisjaren. 'Mijn ouders hadden geen geld voor toiletpapier, mijn moeder stond bovenaan de trap vol geduld met een stuk krant te wachten om mijn billen schoon te vegen. We waren nog minder dan modaal, trouwens dat woord was toen nog niet eens uitgevonden. We woonden in een oud deel van Rotterdam. Er was weinig verkeer, soms een auto van de dokter in de straat of paard en wagen met de melkboer. In de bak stonden twee prachtige koperen kannen met een tapkraantje aan de onderkant. Het waren grote kannen van wel een meter hoog en heel sierlijk van vorm. De melk werd los verkocht, al ging het om een half litertje, net zo ginghet met de boter, een kluitje in een vetvrij papiertje afgewogen." Weer een vraag beantwoord want ik vroeg me af hoe iemand die in de stad opgroeide zo'n oog voor detail ontwikkelt. |
 |
|
|
Het citaat hierboven komt uit de eerste versie van zijn autobiografie waar hij enkele weken geleden mee is begonnen. De eerste 14 pagina's kreeg ik van Coen mee. 'Let maar niet op mijn schrijven hoor' zei hij, 'ik ben daar niet zo goed in.' |
|
|
| Toen het bombardement op 14 mei 1940 begon moesten Coen en z'n broers en zussen in een vaste volgorde op de trap gaan zitten. Zijn vader had dat er in gedrilt door te oefenen met ze. "We zaten nauwelijks op de trap, toen met een enorme klap de voordeur er uit vloog en wij vlogen er ook uit, 'naar buiten !!!'. We hoorden boven ons kraken en dingen in elkaar donderen. Vader rende nog naar boven om zijn drie rijksdaalders uit een kistje te graaien. Ik volgde hem op de voet en daarna snel naar beneden, ook naar buiten. Het was een enorme chaos, mensen gilden en liepen heen en weer omdat ze niet wisten waar ze heen moesten. Aan het einde van de straat haalden we moeder met de rest van de kinderen in en waren we weer bij elkaar.Op de hoek van de straat was een schoenmakerwinkel. Al het glas van de ruiten lag op straat. Midden in de winkel stond de schoenmaker met een klein kind op zijn arm. 'Mensen, allemaal binnen blijven' riep hij ons toe. |
 |
|
| We noemden hem altijd 'dokter poepie', waarom dat weet ik echt niet. Ik weet niet wat er van dat gezin geworden is, we hebben er nooit meer iets van gehoord. We waren net om de hoek gelopen toen een voorgevel van een woning instortte. Het gevaarte viel voorover en daarachter zag je de vloeren van driehoog, ze helden naar beneden. Wat er daarna gebeurde zal ik nooit vergeten. Een oude man in een leunstoel schoof met de rest van de meubels naar voren het gat in naar beneden. Ik durfde niet te kijken. Je zag als kind toch al te veel, overal was het een vreselijke ravage. Op instinct probeerden we de stad te ontvluchten. . |
 |
|
| We holden verdwaasd naar de rand van de stad waar we gelukkig niet al te ver vandaan woonden. En dat hollen deden we op de momenten dat de vliegtuigen hun draai maakten en vervolgens weer aanvlogen om een nieuwe lading bommen te gooien. Dan brak de hel weer los. We zagen een deur op een kier staan, maar iets of iemand probeerde ons tegen te houden naar binnen te komen. Met alle kracht lukte het de deur open te krijgen. Het was in een deftig deel van de stad en het waren christelijke mensen want ze lagen te bidden op de trap en keken ons venijnig aan. We moesten de hele club bij elkaar houden, en voor het moment waren we weer even veilig.' Het gezin Van Hunnik vond even buiten Rotterdam onderdak in een stal bij boer Slobbe, samen met tientallen anderen die de chaos ontvucht waren. |
 |
|
|
Na enkele dagen was de stad weer veilig, de Duitse bezetter had Nederland in een paar dagen op z'n knieën gekregen. De tocht terug werd weer te voet afgelegd en van de wijk waar ze woonden was weinig meer over.In Schiedam vond het gezin woonruimte en vader Jan startte daar zijn eigen bedrijfje als kleermaker. Coen vond al snel werk als schildersknecht. Toen de oorlog uitbrak zat Coen op de ambachtsschool en volgde twee jaar de opleiding voor huisschilder. Zijn eerste grote project was een reclamebord van drie meter breed, waarop hij met zwarte verf in grote letters schilderde 'K L E E R M A K E R IJ'. Er was weer brood op de plank. "Denk nu niet, het was een mooie rustige tijd in Schiedam, dat was het niet, Overdag hadden we er niet zo'n erg in dat we in een bezet land leefden, we hadden nog genoeg voedsel en overdag kon je je goed verplaatsen voor zover ik me herinner. De Duitsers hadden bevolen om de ramen te verduisteren. We moesten daar zelf voor zorgen met speciaal zwart papier . |
 |
|
| Met punaises werd het op een ronde stok geprikt en voor de ramen gehangen. Elke avond kregen we bezoek van bommenwerpers uit Engeland die over ons huis heenvlogen om de scheepswerven te bombarderen of doorvlogen naar Duitsland. Het werd een herhaling van wat we in Rotterdam al geoefend hadden, alleen dit huis had geen versterkt trappenhuis.Het verschil was wel dat nu de doelen niet de huizen waren maar de scheepswerven. Eén keer hebben we meegemaakt dat door een enorme bom de buitendeur door de luchtdruk naar binnen geblazen werd samen met een Duitse soldaat die trouwens niet op de koffie uitgenodigd was ! Het was aan het eind van een middag in die strenge winter. Vader zat een stuk van een krant te lezen. 'Moet je eens luisteren' zei hij en las vervolgens een advertentie voor waarin door een makelaar een huurhuis in Speulde werd aangeboden. We moesten de atlas pakken want daar hadden we nog nooit van gehoord natuurlijk. |
 |
|
| Het huisje was niet te bezichtigen bleek de volgende dag. Er lag een meter sneeuw en de weg er naar toe was niet te begaan. Toch reisde m'n vader de volgende dag af naar de makelaar in Millingen. In spanning wachtten we zijn thuiskomst af, die dag leek niet voorbij te gaan. Toen m'n vader thuiskwam zaten we met spanning te luisteren naar wat hij te vertellen had. Er waren al wel 40 brieven binnen gekomen, maar omdat mijn vader de moeite had gedaan helemaal van Schiedam naar Millingen te reizen gaf de makelaar het adres van de eigenaar. Die bleek maar een straat bij ons vandaan te wonen. Nog diezelfde avond kreeg m'n vader het rond. We hebben in een roes geleefd toen we hoorden dat we gingen verhuizen naar de Veluwe als de sneeuw verdwenen was. Buiten wonen, een sprookje !!! Het was een koude zonovergoten dag toen we Schiedam uitreden, met z'n allen in een verhuiswagen, op naar Speulde ! |
 |
|
|
Het gezin Van Hunnik kwam op een idillisch plekje op de Veluwe terecht.Een vrijstaand huisje aan de rand van de heide en een grote tuin met wel twintig fruitbomen. De beperkingen geen leidingwater, geen electriciteit telden gewoon niet.Coen kwam in Garderen met de plaatselijke fanfare in aanraking en na enkele maande speelde hij sopraansaxofoon en maakte op zwoele zomeravonden sier met de dorpse jongedames.Maar er moest ook gewerkt worden. Coen vond dat als schildersknecht bij Van der Wielen in Garderen en later bij Aartsen in Harderwijk..'s Zomers hielp hij mee in de moestuin en bij de roggeoogst liep hij als binder achter de maaiers aan. |
|
|
| Coen's zusje Hennie, dan 9 jaar oud, wordt ziek. In het Apeldoorns ziekenhuis wordt 'natte pleuris' vastgesteld. In dezelfde periode wordt Coen, inmiddels 18 jaar oud, opgeroepen voor 'Arbeitseinsatz' en moet zich melden in Vledder (bij Steenwijk). 'We werden abnormaal gedrild en gecommandeerd door Hollanders die aan de verkeerde kant stonden. We werden gehard, 's morgens om zes uur uit de koffer en meteen in een dun shirtje en broekje in de felle vrieskou en veldloop van een uur. .....Elke dag marcheren naar het werkterrein onder leiding van een stelletje opgefokte idealisten, er waren van die kerels die je tot het uiterste konden tergen. Maar je was wel wijzer, je hield je graag koest. ... Het was op een dg dat ik van het werk werd ontboden bij de luitenant, die me mededeelde dat ik naar huis mocht gaan, want m'n zusje lag op sterven...... Toen ik thuis kwam lag mijn zusje in het zijkamertje van de woonkeuken..... |
|
|
|
Het was al avond toen mijn vader en ik zaten te waken in de voorkamer. De deur naar het zijkmaertje stond open en we konder haar zo zien liggen. Er stond een kaars naast haar bed waarvan het vlammetje rustig brandde. Plotseling floepte de kaars uit. We gingen direct kijken, Hennie was overleden. De tekst van het Leger des Heils liedje wat ze de nacht ervoor in haar slaap had gezongen hebben we in een steen gebeiteld." Coen begint na te denken. Hij heeft geen zin om naar Duitsland getransporteerd te worden. Er gaan geruchten dat Amerikanen en Canadezen een invasie begonnen waren, Dolle dinsdag. Hij besluit uit het werkkamp te ontsnappen. "Waar ik de moed vandaan haalde weet ik niet, ik ben geen held.Ik stapte met een smoes naar de jongen die wachtdienst als commandant die avond had en vroeg of hij met me wilde ruilen, die avond had ik wachtdienst. |
|
|
| Het werd nacht en toen ik zeker was dat het overal rustig was zette ik drie andere wachten onder een vals voorwendsel op de uitkijk. Samen met m'n vriend Henk Budde braken we de foeiersbarak open. Eén van de wachten voelde kennelijk de vrijheid, hij voegde zich bij ons. Met lucifers zochten we onze burgerkleren, we kleedden ons ter plekke om en vluchtten het bos in. Het was een donkere nacht, we strompelden tot aan de vroee morgen door het bos en zochten overdag een beschut plekje om stil en onzichtbaar voor de buitenwereld te blijven." |
|
|
|
De ontsnapping slaagt en Coen komt de rest van de oorlogstijd ongeschonden door. In de tuin bij hun huis was een schuilhut onder een tas hout verborgen. Daar vluchtten ze in als de Duitsers in de buurt waren. Onvindbaar en onzichtbaar voor iedereen. Hier eindigt de eerste episode over het leven van J.C. (Coen) van Hunnik. We hopen dat Coen in staat is om zijn levensverhaal op dezelfde boeiende wijze kan voltooien. Deze pagina is een eerbetoon aan een eenvoudige man die dingen deed omdat hij vond dat hij ze zo moest doen en gelukkig is met wie hij nu is en wat hij nu heeft. |
|
|
|
Na de oorlog gaat Coen aan het werk bij de Maarten Toonder studio's waar hij het vak illustrator leert. |
|
|
|
Coen is onze fa-mi-lie-rem-brandt !!! |
|
|
|
|
Tegelplateau: |
|
|
|
|
|
Voordat Coen deze boerenbuiloft schilderde kwam hij bij toeval via zijn vriend Benny Oltwater in Eibergen terecht. Coen zocht een accordeon om het nog herkenbaarder te maken en ontmoette Molenkamp die, omdat hij slechts 1.60 m lang was, Molenkampke genoemd werd. Coen vond direct dat het mannetje ook op de tekening moest komen en zo gebeurde het. |
|
|
|
|
|
|
 |
|
Dit is een glas-in-lood uitvoering van Engelse landschappen. Ingebrand op glas bij een temperatuur van 1000 graden. Het is mogelijk dat dit landschap ook op allerlei andere materialen is afgedrukt. De originele prent is in de 70-er jaren geschilderd (met dank aan fam. Blaauw, Rotterdam) |
|
|
Dit exemlaar is een raamhanger ook in lood gezet. Toevallig op Koninginnedag 2007 op een rommelmarkt gevonden. Niet door mij, helaas. (met dank aan Jo van Eerd) |
|
|
Categorie: Japanse landschappen |
||
 |
 |
Originele tekeningen van Japanse tuinen en vergezichten |
 |
 |
|
|
|
||
|
Categorie: Molens |
||
  |
Diverse tekeningen / schilderstukken van Hollandse molens. |
|
  |
||
 |
||
|
Categorie: Dieren |
||
  |
Dierentekeningen |
|
 |
||
|
|
||
 |
||
  |
||
  |
||
  |
||
  |
||
 |
||
  |
||
Copyright (c) 2006 www.vanhunnik.net. All rights reserved.